Futboldan anlamam.
Hâlâ ofsayt nedir deseler anlatamam. Ama bazı şeyler var ki, onları anlamak ve anlatmak için futbol bilmeye gerek yok.
Amedspor bugün şampiyon oldu.
Ve Süper Lig’e çıktı.
Ama bu bir üst lige yükselme hikayesi değil sadece.
Bu, yıllardır idare, TFF ve fasist “taraftarlar” eliyle bastırılmak istenen bir takımın boyun eğmeme ve nihayet başını kaldırma hikayesi.
Amedspor’un hikâyesi sahada başlamıyor.
Tribünde, sokakta, bazen de bir pankartın üzerinde başlıyor.
Çünkü bu takım, kurulduğu günden beri sadece futbol oynamadı.
Kendini var etmeye ve varlığını ispat etmeye çalıştı.
Adı bile mesele oldu.
“Amed” kelimesi birilerine fazla geldi.
Ve sonra o sahneler…
Bursaspor ile oynanan maç.
Tribünlerde açılan pankartlar.
Bir yanda “beyaz Toros” görüntüleri…
Diğer yanda yeşil kod adlı Mahmut Yıldırım’ın fotoğrafları…
90’lı yılların karanlık hafızasını taşıyan birer işaret ve isim.
Kaybedilen insanların, faili meçhullerin, geri dönmeyenlerin simgeleri.
O gün statta sadece bir maç oynanmadı.
Bir hafıza yeniden sahaya sürüldü.
Tribünlerden yükselen sloganlar, sahaya atılan cisimler, saldırıya uğrayan futbolcular…
Gerçek en çıplak haliyle şuydu:
Amedspor bahaneydi, asıl hedef Kürt kimliğiydi.
Bu, Kürde “sen burada olamazsın” ve “kendini gösteremezsin” demenin başka bir yoluydu.
Bir de siyaset sahnesindekilerin söylemi vardı…
Örneğin ırkçı siyaset adamı Ümit Özdağ’ınki gibi…
Bir futbol kulübünün adıyla bile kavga eden, o ismi liglerden silmekten bahseden bir dil…
Olup bitenler sadece bir spor tartışması değildi.
Kimin görünür olcağına ve kimin olamayacağına dair bir kavgaydı bu.
Ama bütün bunlara rağmen…
Amedspor kazandı.
Sadece maçları değil.
Israrı kazandı.
İnadı kazandı.
Geri adım atmama hali kazandı.
Bir de “Barikat” var.
Tribünde duran değil, duranlara karşı duran bir grup.
Kendini açıkça anti-faşist olarak tanımlayan bir taraftar topluluğu.
Onlar için futbol, sadece takımın golü değil, var olmanın bir yolu.
Belki de bu yüzden Amedspor’un hikâyesi başka.
Ben hâlâ futbolu bilmiyorum.
Ama şunu biliyorum:
Bazı takımlar şampiyon olur.
Bazı takımlar ise, şampiyon olduğunda bir şeyleri değiştirir.
Amedspor’unki biraz öyle.
Bugün sadece tabelaya sadece şampiyonluk skorunun yazıldığı gün değil.
Bugün, kendilerine yıllardır “Olamazsın” denenlerin, “İşte olduk” dediği gün.
Ve belki de ilk kez, futboldan anlamayan biri olarak, ben de içimden şunu söyledim:
Şampiyon Amedspor. Her bijî!