Taksim Dayanışması sekretaryasından yaklaşan seçimler üzerine konuşan Yüksek Mimar Mühendis Mücella Yapıcı, hükümetin Gezi’den korkmasının nedenini, toplumun her kesiminin temel talepler doğrultusunda bir araya gelmesine bağlıyor. Bunun için de seçimlere doğru giderken, başta Birleşik Haziran Hareketi ve Halkların Demokratik Kongresi olmak üzere, bu ülkede barış, özgürlük ve demokrasi isteyen tüm kesimlere mesajı var: Bir araya gelme hali artık yaşamsal bir önem kazanıyor. Buna naz etmenin, ‘Sen neredeydin, ben neredeydim’ demenin zamanı değil.
Çok ilginç bir dönem yaşıyoruz, 2003’lerden beri yaşıyoruz da; hız 2010’lardan sonra arttı. Dünyada kapitalizm, içine düştüğü bir krizi çözmek için, 1970’lerden başlayarak yeni bir aşamaya girdi; iktisatçılar buna neoliberalizm diyorlar. 80 darbesinin ardından gelen 24 Ocak kararları, kamudaki yeniden yapılandırmalar vs. bütün bunlar yeni liberal ekonomilerin Türkiye’de de yerleşmesidir ve 1980’den başlayarak kentler ve mekan, çevre kapitalist sermaye birikiminin birer öznesi ve nesnesi oldular. Bu açıdan baktığınızda, yeni küresel sermayenin ülkemizdeki ve bu coğrafyadaki en başarılı temsilcisidir AKP Hükümeti. Onun için de yaptığı hiçbir şey aslında bu küresel kapitalizmin kararlarından ayrı bir şekilde düşünülemez.
Neoliberalizm içine düştüğü bu krizleri mekan üzerinden de çözüyor. Turizm Teşvik Yasası, Orman Yasası gibi kararların ilk adımları 12 Eylül karanlığında atılmıştır. TMMOB’ye dair kararlar da öyle. O dönem doğaya, çevreye, emeğe dair yapılmayan şeyler 2003’ten sonra gündeme getirilmiştir.
Gezi’yi doğru değerlendirmek lazım. Neden bir araya gelmeyecek kesimler bunlar? Hayır, herkes temel talepleri doğrultusunda, kendi derdini dillendirerek bir araya geldi. Neydi telep? Özgürlük, kendini ifade etme. Neydi? Yaşam tarzına karışmama talebiydi. Geleceksizleştirme, işsizlik, eğitim sistemi, sistemin kadın bedeninden beynine kadar her şeye karışması. LGBTİ’lerin talepleri, Kürt halkının talepleri… Herkesin bir araya geldiği şey, aslında bugün herkesin ihtiyacı olan birleşme hali. Onun için Gezi bunun mümkün olduğuna dair bir sonuç gösterdi bize.
Evet kesinlikle. Yani mümkünsüz hale getiren her türlü engelleyici faktörden kurtulmamız gerek. Bence reel siyaset biraz da şu anda; neoliberal ideolojinin yarışmacı mantığıyla da gölgelenmiş durumda.. Neoliberal kapitalizmin, özellikle kendi alanımdan söylersem, ülkelere,kentlere, mahallelere önerisi, birbiriyle yarışan yerelliklerdir aslında… Sermayeyi çağırmada sürekli rekabet hali… Sadece ticari ya da ekonomik alanda düşünmeyin, her türlü alanda. Bir de bireyin kendi kendini kontrol mekanizmasını yarattı neoliberal ideoloji: ‘Siz öyle bir korkuyla’ sistemin çarkı içinde olmazsanız, yalnızlaşır ve ölürsünüz.’korkusunu yarattı. Yaşam tarzınıza kadar sizi tüketim toplumunun bir bireyi yapmaya çalıştı. Ve sizi kontrol etmesine gerek kalmadan kendi kendinizi kontrol ediyorsunuz. Müthiş bir korku hali vardı biliyorsunuz hepimizde. Gezi’de bu korku eşiği aşıldı.Tam da bu nedenle buna karşı ayağa kalkma, başka bir dünyayı inşa etme, bir araya gelme hali artık yaşamsal bir önem kazanıyor. Buna naz etmenin ‘Sen neredeydin, ben neredeydim’ demenin zamanı değil. Eğer böyle yapıp artık bir araya gelmezsek, kapitalizmin ve sermayenin AKP Hükümeti var karşımızda, mücadelemizi sürdürmezsek, sonunda hepimiz yok olacağız.
Her türlü bir araya geliş bence son derece değerli. Bugün, Birleşik Haziran Hareketi diye bir araya gelen arkadaşlar da, HDK adıyla bir araya gelen arkadaşlar önemli işler yapıyor.
Benim umudum bütün bu güçlerin birlikteliğini yaratacak bir siyasi dalga. Her ikisini de çok önemsiyorum. Beni mutlu edecek şey; bu birlikteliktir. Cumhurbaşkanlığı ve yerel seçimlerde böyle bir birliktelik doğmadı, doğabilirdi. İki güç, AKP karşısındaki birleşip tek bir aday çıkarabilirlerdi, insanlar bunu özlediler. Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde bence çok büyük bir fırsatı heba ettik… Gezi ise başka bir şey; Gezi’de asla bir araya gelemeyeceğini düşündüğümüz bayrakları taşıyanlar bir arada kaçtılar saldırıdan. Dindarlar namaz kılarken, ateistler nöbet tuttu. Demek ki bir araya gelinebiliyor. Bu potansiyel bu coğrafyada var. Bugün emekçiler olarak, sadece beden emekçileri değil; beyaz yakalılar, mavi yakalılar, teknik, mesleki, bedeni, bütün emek bizim elimizdeyken ve bu sistemi biz kendi elimizde taşıyorken, nasıl oluyor da bu kadar aciz duruma düşebiliyoruz. Bir araya geldiğimiz zaman başaramayacağımız iş yok. Ama ne yazık ki oturup konuşmayı beceremeyen, kavgayı öne çıkaran o yarışmacı mantık, şimdilik bu baharı bizim için erteliyor ve erteledikçe biz kaybediyoruz.
Umarım. Bugün olmazsa yarın. Fark edebilirsek bugün tüm dünyada esen rüzgar, bu baharın kokusunu taşıyor.
Bu baraj için mücadele dahi bir ittifakı gerektiriyor. Parlamento içi muhalefeti esas aldığımdan değil ama yüzde 10 barajına rağmen Meclise emeğin demokrasinin ve barışın sesi olacak ne kadar çok vekil sokarsanız o kadar iyi. Kendi görüşünden fedakarlık etmeye de gerek yok . Bu ülkede önce barış için, sonra demokrasi ve özgürlükler için hatta doğaya, kültüre karşı bütün bu saldırıyı göğüslemek için, bir araya gelmek hepimizin yararına değil midir? Yoksa hiç bir kesim AKP iktidarının iş birliğindeki sermayenin gittikçe artan saldırganlığına karşı bugün bir araya gelememenin gerekçesini tarihe anlatamayacaktır.
Budur bence Gezi ruhu. Aslolan barış, demokrasi ve özgürlüğün, emeğin selameti ise bu konuda bütün dinamikler tekrar bir araya gelip bunu yapmak zorundalar. Ben bunu uzak da görmüyorum. Gezi’den hükümetin korkmasının asıl nedeni bu birlikteliğin yarattığı güç ve umuttur.
Bu evrensel.net sitesinden alınmıştır.