Türkiye edebiyatının üretken kalemlerinden, şair, yazar, gazeteci, eleştirmen Ahmet Oktay, bugün 83 yaşında hayata veda etti.
Ahmet Oktay Börtecene’nin cenazesi yarın (4 Mart) öğle namazının ardından Erenköy Galip Paşa Camisi’nden kaldırılacak, Karacaahmet Mezarlığı’nda defnedilecek.
Eserlerinde soyadını kullanmayarak Ahmet Oktay adıyla imza atan yazar birçok ödül sahibiydi. 1965’te Yeditepe Şiir Armağanı’nı, Her Yüz Bir Öykü Yazar ile 1987 Necatigil Şiir Armağanı’nı, Yol Üstündeki Semender ile 1991 Türkiye Yazarlar Birliği Yılın Şairi Ödülü’nü, Ağıtlar ve Övgüler ile 2002 Akdeniz Altın Portakal Şiir Ödülü’nü, Hayalete Övgü ile 2012 Türkiye Gazeteciler Cemiyeti Burhan Felek Hizmet Ödülü’nü kazandı.
Ahmet Oktay Börtecene
1933’te Ankara’da doğdu.
Öğrenimini lisede yarım bırakarak çalışmaya başladı. Ankara’da İstatistik Genel Müdürlüğü’nde (bugünkü DİE) görev yaptı.
1961’de Yeni İstanbul Gazetesi’nin Ankara Bürosu’nda ‘parlamento muhabiri’ olarak profesyonel gazeteciliğe başladı.
Ankara Ekspres, İktisat ve Piyasa, Vatan gibi gazetelerde muhabir olarak çalıştı.
1975’te İstanbul Radyosu’na geçti. Siyasal iktidar değişince TRT’den istifa ederek önce Akajans, ardından da Dünya Gazetesi haber müdürlüğü görevlerini yürüttü.
1978’de yeniden TRT’ye döndü. 1982’de emekliye ayrıldı.
Daha sonra Milliyet Gazetesi’ne geçti. 1993’te yazı işleri müdürlerinden biri olduğu Milliyet’ten ayrıldı.
Şiir yazmaya ortaokul sıralarında başladı. İlk şiirleri 1949-19850 arasında Gerçek dergisinde yayınlandı. İlk yazısı 1950’de Güney Dergisi’nde çıktı.
Dişi Kurt adlı oyunu 1974’te Ankara Devlet Tiyatrosu’nda sahnelendi.
1950’lerde yazdığı şiirlerde Ahmet Arif’ten etkilendiği gözlenirken 1960’lardan sonra toplumsal gerçekçi bir yaklaşımla İkinci Yeni’ye yöneldi. Şiirin olgunluk döneminde biçim gösterilerine kaçmadan yalın bir teknikle yazdı.
Eserleri
Şiirleri: Gölgeleri Kullanmak (1963), Her Yüz Bir Öykü Yazar (1964), Dr. Kaligari’nin Dönüşü (1966), Sürgün (1979), Sürdürülen Bir Şarkının Tarihi (1981), Kara Bir Zamana Alınlık (1983), Yol Üstündeki Semender (1987), Ağıtlar ve Övgüler (1991), Bir Sanrı İçin Gece Müziği (1993), Toplu Şiirler (1995), Gözüm Seğirdi Vakitten (1996), Söz Acıda Sınandı (1996), Az Kaldı Kışa (1996), Hayalete Övgü (2001).
İnceleme/Araştırma: Bir Yazı’nın Arayışları (2001), Yazın, İletişim, İdeoloji (1982), Yazılanla Okunan (1983), Toplumcu Gerçekçiliğin Kaynakları (1986), Kültür ve İdeoloji (1987), Toplumsal Değişme ve Basın (1987), Karanfil ve Pranga (1990), Raffaello’nun Direnişi (1990), Zamanı Sorgulamak (1991), Kabul ve Red (1992), Şair ile Kurtarıcı (1992), Sanat ve Siyaset (1993), Cumhuriyet Dönemi Edebiyat-1923/1950 (1993), Türkiye’de Popüler Kültür (1993), Medya ve Hedonizm (1995), Şiddet, Söz, Yaşam (1995), İnsan, Yazar, Kitap (1995), İsrafil’in Sûr’u (1997), Şeytan, Melek, Soytarı (1998), Siyasal İslama İtirazlar (2000), Postmodernist Tahayyüle İtirazlar (2000), Şairin Kanı (2001), Romanımıza Ne Oldu? (2004).
Anı/Anlatı: Gizli Çekmece (1991)
Günlük: Gece Defteri (1998)
Oyun: Kurt Dişi (1971 ve 1973 yıllarında Devlet Tiyatroları’nda sahnelendi.)